Ik ben niet de enige die in eerste instantie aan Conny en Ischa moest denken bij het lezen van de letters IM. Op menig blog heb ik het boek voorbij zien komen bij dit onderdeel van de 23 dingen. Alleen gaat het hier natuurlijk over de mogelijkheden van chatten.
Mijn beeld van 'de gezellige babbelbox' heb ik inmiddels bijgeschaafd. Een tijdje geleden leek het me erg handig om te chatten in plaats van te mailen. Ik moest toen veel op afstand overleggen en een mailbox is snel te vol. Het is er niet van gekomen, omdat Google Talk niet kan communiceren met Windows Live Messenger. Dat anno 2010 IM-mogelijkheden niet op elkaar aansluiten is toch ook bijzonder.
In hoeverre chatten functioneel op het werk is, hangt af van je werkplek en je eigen alertheid. Ik hoor wel eens dat mensen online zijn, maar niet achter hun werkplek zitten. Dat is zoiets als de telefoon opnemen en weglopen. Het gaat immers om de snelle communicatie. Om die reden lijkt het me ook eerder geschikt voor backoffice werkplekken, dan op een publiekswerkvloer. Met een telefoon aan je oor is het zichtbaar dat je met iemand communiceert, maar achter een scherm wordt dat lastiger voor de persoon die voor de balie staat en ook geholpen wil worden. Wat dat betreft geeft de mail toch wat meer mogelijkheden: het kan snel en kort, maar het hoeft niet. En anders toch maar de telefoon, net als Conny en Ischa. Als ik me goed herinner belden zij elkaar meerdere keren per dag om... tja, om wat? Te babbelen?
Mijn beeld van 'de gezellige babbelbox' heb ik inmiddels bijgeschaafd. Een tijdje geleden leek het me erg handig om te chatten in plaats van te mailen. Ik moest toen veel op afstand overleggen en een mailbox is snel te vol. Het is er niet van gekomen, omdat Google Talk niet kan communiceren met Windows Live Messenger. Dat anno 2010 IM-mogelijkheden niet op elkaar aansluiten is toch ook bijzonder.
In hoeverre chatten functioneel op het werk is, hangt af van je werkplek en je eigen alertheid. Ik hoor wel eens dat mensen online zijn, maar niet achter hun werkplek zitten. Dat is zoiets als de telefoon opnemen en weglopen. Het gaat immers om de snelle communicatie. Om die reden lijkt het me ook eerder geschikt voor backoffice werkplekken, dan op een publiekswerkvloer. Met een telefoon aan je oor is het zichtbaar dat je met iemand communiceert, maar achter een scherm wordt dat lastiger voor de persoon die voor de balie staat en ook geholpen wil worden. Wat dat betreft geeft de mail toch wat meer mogelijkheden: het kan snel en kort, maar het hoeft niet. En anders toch maar de telefoon, net als Conny en Ischa. Als ik me goed herinner belden zij elkaar meerdere keren per dag om... tja, om wat? Te babbelen?
Denk je dat klanten behoefte hebben om op deze manier met ons in contact te komen?
BeantwoordenVerwijderenVorig jaar heb ik met een public library in Amerika gechat en deze mevrouw vertelde me dat het vooral geschikt is voor eenvoudige, korte vragen. Als het ingewikkeld is of meer tijd vraagt is het beter te mailen of te bellen.
Cartoon is grappig, zo zitten ze er soms inderdaad bij.
Treffende cartoon! Soms lijkt chatten alleen maar om het chatten te gaan, en niet om inhoud.
BeantwoordenVerwijderenHet blijft de vraag of en hoe we ons als bibliotheek willen positioneren t.o.v. IM. Alleen als leverancier van het boek of toch ook de moderne communicatievariant?